அதிர்ஷ்டம்

அதிர்ஷ்டம் என்றால் உங்களுக்கு என்ன ஞாபகத்து வரும்?

எனக்கு ஒரு சம்பவம்தான் எப்போதும் நினைவிலிருக்கும்.

நகரத்து சந்தடிகள் இல்லாத ஒரு கிராமம். அந்த கிராமத்தை சேர்ந்தவன் பாண்டி. (இது உண்மையான பெயரல்ல) 34, 35 வயது. திருமணமாகவில்லை. ‘இப்படி வேலையெதுவும் பார்க்காம வெட்டியா ஊரைச் சுத்தறியே’ என்ற பெற்றோரின் ஏச்சு. ஒருமாதிரி பித்துப் பிடித்தவனைப் போலத்தான் திரிந்து கொண்டிருந்தான் அவன்.

ஊர் பிரசிடெண்டைப் பார்த்து ஏதாவது வேலை கேட்கலாம் என்று போனான். அவரோ வேறொரு கவலையில் இருந்தார்..

ஊர் பிரசிடெண்டுடைய பெண்ணை, திருமணத்துக்காக வந்து பார்த்துச் சென்ற மாப்பிள்ளை வீட்டார்கள், பெண் பிடித்திருப்பதாய் சொன்னாலும், இவரால் முடியாத தொகை + நகையை வரதட்சிணையாகக் கேட்டிருக்கிறார்கள். நல்ல இடம். ஆனால் அவ்வளவு பணம் புரட்ட வாய்ப்பில்லை என்பதால் அந்த வரனையே மறந்துவிடலாமா என்ற கவலையிலிருக்கிறார் அவர்.

இவன் வேலை கேட்கப்போக ‘கட்டிங்குக்கு அம்பது ரூவா வெச்சுக்க’ என்று சொல்லி காசைக் கொடுத்து அனுப்பிவிடுகிறார் அவர். (கட்டிங் என்றால் மது அருந்துதல் என்பதறிக!)

டாஸ்மாக்குக்கு இரண்டு கிலோ மீட்டர் தள்ளிப் போக வேண்டும். வெறுப்போடு முக்கியச் சாலையிலுள்ள திட்டு ஒன்றின் மீது அமர்கிறான். ஏதேனும் டூ வீலர், வேன், லாரி வந்தால் தொற்றிக் கொள்ளலாம் என்று.

ஒன்றிரண்டு டூவீலர்கள் அவன் கைகாட்டியும் கண்டுகொள்ளவில்லை. சிறிது நேரத்தில் வருகிறது ஒரு டாடா சுமோ. இவன் கைகாட்டாமலே இவனருகே வந்து நிற்கிறது.

“பக்கத்துல ஒயின் ஷாப் எங்க இருக்கு?” - காரிலிருந்து எட்டிப்பார்த்த ஒரு தலை கேட்கிறது.

‘ஆஹா’ என மனசுக்குள் மகிழ்ந்தவனாய் - வழிந்தபடி - “நானும் அங்கதான் போகணும்க” என்கிறான் இவன். எட்டிப்பார்த்த தலைக்குச் சொந்தக்காரர் திரும்பி மற்றொரு தலையைப் பார்க்க அவர் சரியென்பதுபோல ஆமோதிக்க ஏற்றிக் கொள்கிறார்கள்.

“நீங்க இந்த ஊரா?” - காரில் இருந்த ஒருவர் கேட்கிறார்.

“ஆமாங்க” என்கிறான் இவன்.

“இந்தப் பக்கம் இப்படித்தான் எப்பயுமே காத்து இவ்ளோ வேகமா வீசிகிட்டே இருக்குமா?”

“ஆமாங்க... எல்லாமே பொட்டக்காடு. சுத்தியும் ஒரு கட்டடமும் இல்ல, ஒண்ணுமில்ல. வெறும் காத்துதான் அடிக்கும்”

கார் டாஸ்மாக் போய் நின்று சரக்கோடு பேச்சு ஆரம்பமானபோதுதான் இவனுக்குத் தெரிகிறது.. அவர்கள் காற்றாடி ஆலை வைக்க நிலம் தேடிக் கொண்டு வந்தவர்கள் என்று.

அடித்தது ஜாக்பாட் என்று நினைத்துக் கொள்கிறான். இவன் வருந்தியபோதெல்லாம் கட்டிங்குக்கு காசு கொடுத்த ப்ரசிடெண்டுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும், அதுமட்டுமின்றி அவரில்லாமல் இது சாத்தியமுமில்லை என்பதால் அவரையும் ஆள்விட்டு அழைத்து வருகிறான்.

எந்த எந்த இடம் யார் யாருடையது, அந்த நிலத்தின் வில்லங்கங்கள், மூலப் பத்திரங்கள் எல்லாம் சேர்க்கும் பொறுப்பு தன்னுடையது என்று ஏற்றுக் கொள்கிறான். ஊரில் எல்லாரிடமும் பேசி, நிலத்தின் மதிப்பை நிர்ணயம் செய்வதிலிருந்து இந்த வேலையை முடித்துக் கொடுக்கும் பொறுப்பை ப்ரசிடெண்ட் ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

ஏக்கர் இரண்டாயிரத்துக்குக் கூட போகாது என்று நினைத்திருந்த நிலங்கள் எல்லாம் தாறுமாறான விலைக்குப் பேசப்பட்டது. இரண்டே மாதத்தில் கடகடவென வேலைகள் நடந்தேறின. செண்ட் ஒன்றுக்கு இவ்வளவு என இருவருக்கும் கமிஷன்!

இப்போது அவன், அவனல்ல. அவர்.

சொந்த வீடு கட்டி, கார் வாங்கி, சொந்தக்காரர்கள் ‘35 எல்லாம் வயசா என்ன மாப்ள? உம்னு சொல்லு எம்பொண்ணத் தாரேன்’ என்று இரண்டு காலிலும் நிற்கிறார்கள். இவன் அதையெல்லாம் சிரி்ப்போடு - வேண்டாமென்று மறுத்து - தான் சுற்றித் திரிந்தபோது தன்னை நன்றாக கவனித்துக் கொண்ட பெற்றோரைப் பார்த்துக் கொள்வதே போதுமென இருக்கிறான். இருக்கிற பணத்தில் ஒரு பகுதியை குறைந்த வட்டிக்கு விட்டும், தன் விவசாய நிலத்தைப் பார்த்துக் கொண்டும் இருக்கிறான்.

பிரசிடெண்ட் வரதட்சிணை அதிகம் கேட்ட அந்த மாப்பிள்ளையைப் புறந்தள்ளி நகரத்தில் மிகப் பெரிய பிரமுகர் ஒருவரது மகனை மாப்பிள்ளையாக்கிக் கொண்டார். தடபுடலாக ஊரே வியக்கும் வண்ணம் திருமணம்.

‘அன்றைக்கு அவன் அங்கு வந்து உட்காராமல் இருந்தால் இதெல்லாம் கிடைக்குமா.. அதிர்ஷ்டக்காரண்டா அவன்’ என்கிறார்கள்.

அதிர்ஷ்டமென்பதையெல்லாம் மீறி இப்படி இரு சந்தர்ப்பம் கிடைத்தபோது வேலை செய்த அவன் மூளையும், இரண்டே மாதங்களில் பேயாய் உழைத்து முடித்துக் கொடுத்த அவன் திறத்தையும்தான் எனக்குப் பாராட்டத் தோன்றியது.

ஞாயிறு் ஊருக்கு அந்த வழியாகப் போகும்போது சாலையோரம் இருக்கும் அந்தத் திட்டைப் பார்த்தேன்.

யாரோ ஒருவன் பீடியோடு அமர்ந்திருந்தான்.



.